ساعت رو نگاه می کنم. عقربه ی ساعت شمار تلاش می کنه خودشو به ۶ برسونه...
.

ساعت رو نگاه می کنم. عقربه ی دقیقه شمار تلاش می کنه خودشو به ۶:۱۰ برسونه...

من تلاش می کنم بلند شم...
.
سریع لباس می پوشم. پارچه رو بر می دارم و می زنم بیرون. نسیم خنکی صورتمو نوازش میده. عجب هوایی!

.

صفِ نونوایی از اون چه فکر می کنم شلوغ تره؛ پیش بینی من این بار درست نبوده. با قیافه ی حق به جانبی به خودم میگم: «خب من که دیر نیومدم»!

صدایی به من میگه: «بچّه! معقول باش»...

.

- آقا ۳ تا هم به من بده.

- خانم نمیشه که! شما همین جوری اومدی وایسادی ما یه ساعته اینجا معطّلیم!

- راست میگه خانم! این چه وضعشه!

خانم بی توجّه به غرغر های ملّت ۳ تا نون میگیره و میره؛ فقط لعن و نفرین بقیّه میمونه که اوّلِ صبح

حوصله ی خودشونو هم ندارن...

.

- ۱۰ تا لطفاً.

نونا رو توی پارچه میذارم و سریع به سمتِ خونه میام. هر چی تلاش می کنم بوی نون تازه به دماغم بخوره نمیشه؛ نون هم نونای قدیم!

.

من هستم و یه قیچی و چند تا کیسه فریزر و اون طرف ۱۰ تا نونِ تافتون که منو به مبارزه می طلبن. کتری رو آب می کنم و میذارم جوش بیاد؛ مبارزه شروع میشه...

اوّلی میاد جلو. نگاهی بهش میندازم؛ گرد و خوش استیل! چجوری ببُرمت؟ سه تا اُفقی، سه تا عمودی...

خب بد نشد.

می گویند: «مرگ، توّلدی دوباره است».

دکترعلی شریعتی جمله ی زیبایی با این مضمون دارد که:

«یکی از بزرگ ترین آفت ها، همین وا‍‍ﮊه‌ی «می‌گویند» است. مردم همیشه از «می‌گویند» نقلِ قول می‌کنند در حالی که نمی‌دانند دقیقاً‌ چه کسی می‌گوید».

نصّ ِصریح قرآن کریم، اشاره به رستاخیز دارد؛ پس حقیقتی است غیر قابل انکار.

.

«ای چرخِ فلک خرابی از کینه ی توست

بیدادگری شیوه ی دیرینه ی توست»

«ای خاک اگر سینه ی تو بشکافند

بس گوهرِ قیمتی که در سینه ی توست»

«حکیم عمر خيّام»